Dışarıya göç edenler arasında Karaman ve Konya’dan başta bisküvi fabrikaları olmak üzere çeşitli fabrikalarda çalışan işçiler, Konya ve İzmir’de ağırlıklı olarak inşaat sektöründe fayans ustaları, kunduracılar, Avrupa’da konfeksiyon başta olmak üzere değişik alanda çalışan işçiler yer almaktadır. 
Geçen dönem muhtarının yaptırdığı sayıma göre; 250 hane köyde, 285 hane de köyün dışında Avrupa’da ve değişik illerde yaşadıklarını saptamıştır.
Yurt içinde köylüler çoğunlukla İzmir,Konya,Karaman illerinde toplanmıştır. Bu illerin dışında memurlar hariç tutulursa başka illerde  köylü yok denecek kadar azdır. Nüfus artışına baktığımızda 1970’lerden önce ortalama bir hanede 7-8 kadar çocuk varken 1970-1990 arası genç nesillerde bu artış 4-5 kadardır. 
Son dönemde ise aile başına 2-3 çocuk düşmektedir. Bunda gerek ekonomik sıkıntılar gerek sağlık ocağının vermiş olduğu eğitim gerekse dışa açılım etkili olmuştur. Evlenme yaşı 1985’lere gelinceye kadar 20 yaşın altında idi.

1985’ten sonra bir yandan terörün etkisi bir yandan da halkın bilinçlenmesiyle 23 yaş civarına çıkmıştır. Köyün nüfusun büyük çoğunluğunu orta yaş grubu oluşturmaktadır. Yaşlı nüfus oldukça azdır. Genç ile orta yaş nüfusu ile aynıdır. Bunda genç nüfustaki göç olgusunu payı büyüktür. 
Ölüm oranı oldukça azdır.(ortalama yılda 3-4 kişidir.) Nüfus konusunda değinilmesi gereken bir başka önemli konu ise yaz mevsiminde nüfusun oldukça artmasıdır. Bu mevsimde köyün nüfusu hemen hemen 1200’ün üzerine  çıkmaktadır. Bu  durumun nedenlerini şöyle sıralayabiliriz: 
Yurt dışında çalışan işçiler temmuz sonu ağustos başı itibariyle dört ile altı hafta arasında yıllık  izinlerini kullanıyorlar. Kış  mevsiminde dışarıda çalışan işçiler veya okuyan öğrenciler de yazın köyüne gelmekte olup nüfusun bu mevsimde artmasına neden olmaktadır. 

Bu mevsimde nüfusun artmasının bir diğer nedeni ise köye gelen mevsimlik işçilerdir. Özellikle son on yılda sulu tarımın yaygınlaşması ile gerek fasulye, nohut gibi baklagillerin derimi sırasında ;gerekse şekerpancarı kaldırma döneminde Karaman’dan veya Doğu illerinden gelen işçilerin sayısı oldukça fazladır. Bu işçiler köyün kuzeyine, kuzeybatısına ve de batısına kurdukları çadırlarda yaşamakta olup işlerinin biteceği ana kadar köylülerle içli dışlı olmaktadırlar.

Evlerin büyük çoğunluğunun yönü doğuya bakmaktadır. Çok azı güney ve batıya bakıp kuzeye bakan ev çok eski birkaç evin dışında görünmez. 1995 sonrasında ise Avrupa’da çalışan köylüler tarafından dubleks ev tipi yapımına geçilmiş olup bugün itibariyle 7 ev mevcuttur.

Evin dışında köylülerin sahip olduğu yapılar dışında tandırlık denilen içinde hem ekmek yapılan hem de yem, un vs. eşyaların korunduğu ambar diyebileceğimiz mesken tipi ile hayvanları barındırmak üzere ağıl ve ahırlar yer almaktadır. Bunların büyüklüğü ise mal sahibinin kendi ihtiyacına göre olup çeşitli uzunluk ve genişlikte olabilmektedir. Bunların dışında avlunun bir kenarında tuvalet, yakacaklık, kümes ve garaj yeralmaktadır. 

 Son 6-7 senedir tuğla evlerinin yaygınlaşması yanında 1-2 senedir ağıl, garaj,ambar gibi binalar da tuğladan yapılmaya başlanmıştır.Avlu duvarları çoğunlukla çamur ve taştan örülmüş olmakla birlikte yine birkaç yıldır Avrupalılar ve bazı zenginler beton duvar ördürmektedir. Ayrıca bazı köylülerin evinin önünde fırın adını verdikleri ve çoğunlukla kömbe ve etli, peynirli vs. börek yaptıkları yapı malzemesi yer almaktadır. Birçok evin  önünde su kuyusu yer almakta fakat bunların çoğu kullanılmamaktadır. 1987’ de çeşmelerin gelmesiyle bunlar önemini yitirmiştir.

Köyde kanalizasyon şebekesi yoktur. Ancak lağım sularını akıttıkları, evlerin yanlarına kazılan lağım çukurları vardır.1981-1982 yıllarında sadece 8 sokak çeşmesi varken 1987 yılında bütün evlere çeşme teşkilatı kurulmuştur. Şu anda köyde su sorunu yoktur. Yazın bahçe sulama zamanında su yeterli olmamaktadır.1996-1997’ de kapalı şebeke 4000 m. olarak yapılmıştır. Hidrofol sistemli depo aynı yıl içinde yapıldı. Şu an köyün tamamına yeterli durumda. 1997’de mezarlığa kuyu açıldı ve 1000’in üzerinde fidan dikildi.